Een jaar op reis heeft heel wat voeten in de aarde. En veel hiervan is simpelweg geregel; verzekeringen, school, je huis, opslaan van je spullen, opzeggen van abonnementen, dat soort dingen. Noodzakelijk, maar weinig inspirerend, maar ook niet heel ingewikkeld. Een aantal dingen zijn echter wat ingewikkelder, en in ons geval was dat wat we met ons bedrijf gingen doen. We runnen sinds een jaar of 6 de Damn Good Soap Company, waar we verzorgingsproducten voor mannen maken en verkopen. Niet heel ingewikkeld met personeel enzo, gewoon met z’n tweeën, maar wel onze inkomstenbron met dealers, klanten, een pand, spullen en in ons geval ook een lopende crowdfundingsactie. Dat moet je dus wel even goed regelen.

En zo kwam er iemand op ons pad die interesse had om het bedrijf over te nemen. Super, dat zou betekenen dat het merk bleef bestaan, we aan al onze verplichtingen konden blijven voldoen en dat we ook nog een zakcentje op reis zouden hebben. En zo waren we sinds oktober bezig met deze kandidaat en na overleg, het bekijken van de cijfers en alvast meedenken hoe hij verder kon schudden we elkaar de hand en was de deal gesloten. Dacht ik, want een handruk is een handruk toch? Maar het bleef opeens stil. En in de week dat we de overdracht zouden formaliseren kwam de aap uit de mouw, tenminste die moest ik er zelf nog uittrekken. Het ging niet door. Zonder excuses, zomaar. Achteraf is het beter dat het nu gebeurde dan dat je met een onbetrouwbare kerel verder moet, maar op dat moment voel alles wel even in elkaar.

In de tijd dat we voorraad wilde maken en met de reis bezig te gaan had ik opeens nog maar drie weken om ons pand leeg te krijgen en de spullen ergens op te bergen, ik had de huur namelijk al opgezegd. De laatste spullen kreeg ik letterlijk op de laatste dag, een half uur voor de overdracht naar de nieuwe huurder in de auto.

Maar we stonden opeens ook weer helemaal aan het begin van de rit. Geen plan voor de zaak, geen zakcentje voor onderweg en een aflossing van onze crowdfundingactie voor de deur, dus geeneens geld om tickets te kopen. En in een twee maanden tijd twee mensen (het andere verhaal zal ik je besparen) in je omgeving die je eenvoudigweg bedonderen.

Plan B dus maar…. (alleen nog even maken dat plan:) )